झण्डै जात गएको !

'तैले मुख धोइस् त? सन्जेको मन्त्र पढिस्?' बुवाले तेसो भन्दा मेरो त सातो-पुत्लै उड्यो। मुखमा हालेको मकै-भट्मास थुक्दै गायत्री जप्न धारातिर दौडिएँ। बाबै नि,झन्नै जात गएको - मुख नधोइकन, गायत्री मन्त्र नजपिकन कसो खाइएन! मलाई यो घटनाले धेरै दिनसम्म सताइरह्यो। बिहानै उठेर बासी भात बजाउने बानी परेको मलाई ब्रतबन्ध गरेपछि निकै गार्हो परेको थियो। कहिले दिशा-पिसाब गर्दा जनै कानमा सिउरिन बिर्सिएला कि भन्ने पीर त कहिले छर-छिमेकीमा हिंडदा सुँगुर-कुखुराले छोइएला र जात जाला भन्ने डर! सेतो धोती फेरेर चुल्होको छेउमा बसेर खाने देखि लिएर बेलुका गृहकार्य सकिएपछि एकफेरा खडङ्ग-रुद्री पाठ गर्नु पर्ने समेत दैनिकीमा थपिएका थिए। धेरै जसो यस्ता दैनिकीहरू अहिले दन्ते कथा जस्ता 'वान्स अपन अ टाइम' हुन पुगेका छन्। अहिले त दिनहुँ मेरो 'लन्च' नै भुटेको बासी भात र 'फ्राइड' अन्डा अनि 'डिनर'मा चिकेन। जनै कानमा सिउरिने कुरा त परै जाओस्! समयसँग चल्नु पर्ने त होला नि!

October 09, 2014, Ann Arbor