धूर्त ब्वाँसाहरू

गाईको खोल अोढेर धूर्त ब्वाँसाहरू छिरे
सोझा गाई कठै!तिन्ले देख्लान् र कहीँ मिर्मिरे?
**
January 14, 2017
Massachusetts

चोखो मायाँ

मिर्मिरेमै आँखा मिच्दै बन-पाखा जान्थ्यौँ
चौतारीमा भारी बिसाइ मायाँप्रीती साट्थ्यौँ।
** 
उमङ्गमा कैले हाँस्थ्यौं कैले  रिसाउँथ्यौँ
आँखा आँखा जुधाएर मायाँ मिसाउँथ्यौँ!
**
आज पनि मेरो गाउँ कतै उस्तै छ कि?
चोखो मायाँ अहिले पनि त्यहाँ पोखिन्छ कि?
**
जनवरी १४, २०१७ 
मासाचुसेट्ट्स  

चरीको विलाप

शिकारीको झम्टा तन बीच परेथ्यो जब अनि 
चरी बोल्यो चीँ चीँ गरीकन कठै!व्याकुल बनी। 
म मर्ने बेला भो तर मनुज! तिम्रो मनुजता 
कता भाग्यो,त्यस्को भरसक गरे है तिमी पता।। 
**
दुवै भाले पोथी हरबखत पालो गरी गरी 
लगिदिन्थ्यौं चारा बिकल बचराको मुख भरी।  
अकेली सुत्केरी!अब शिवहरे दीन बिचरी 
गुजारा गर्ली त्यो कसरी टुहुरा पालन गरी?
** 
न सक्छौ यो आँशु टप टप टिपी चप्प पिउँन
न सक्छौ मासुले दिनभर अघाएर जीउँन। 
न सक्छौ यो भुत्ला लिइकन कुनै बस्त्र सिउँन 
चुँड्यौ ब्यर्थै मेरो मनुज! तिमीले जीवन किन?
** 
न चाँडो  जाने भो सहज सित यो प्राण पवन
न सक्छु यो बाधा सहन अथवा शान्त रहन। 
न थामिन्छन् आँशु न त छ अरु क्यै जीवन गति
कठै कस्तो पापी कति कुपित औ क्रुर नियति।। 
**
दया हो पृथ्वीको अति चहकिलो पारसमणी 
दया नै हो कालो भव जलधीको मुख्य तरणी। 
दया त्यस्तो त्यागी मनुज!किन हिंसा तिर झुक्यौ?
म मर्ने हुँँ मर्छु, तर तिमी नराम्रो सित चुक्यौ।। 
**
(कवि शिरोमणी लेखनाथ पौड्यालद्वारा रचना गरिएको यो कविता शीखरिणी छन्दमा छ। )

नयाँँबर्ष २०१७ रमाइलो र फलदायी बनोस्!

जीन्दगीको रङ्ग मन्चमा पर्दा उठाएर 
 चौतारीको बिसौनीमा मायाँ प्रीती गाँसौं। 
चुनौती त आउँदै गर्छन् फणा उठाएर 
आऊ साथी मिलीजुली यौटा जीवन बाँचौं।
**
December 31, 2016
Massachusetts, USA

मेरो भाषा

च्याहाँ गर्दै आँखा खोली धर्ती जब छोएँ 
यै भाषामा पेट भर्न आमा सामू रोएँ। 
कोमल मेरो शरीरमा नरम हातले छुँदा 
'बाबू' भनी चुम्मा गर्दा कस्तो भयो होला?
**
बोल्न सिकें, ताते ताते गर्दै हिंड्न सिकें
आमासँग आँखा जुधाइ बात गर्न सिकें। 
त्यही भाषा अहिले सम्म बोल्दै लेख्दैछु 
ठेस लाग्दा 'ऐया, मरें आमा!' भन्दैछु!
**
जनवरी ०१,२०१७
Massachusetts, USA