जीन्दगीको यात्रामा

भारी टन्न थियो बडो सकसले घिस्रेर हिंड्दै थिएँ
टोपीले पसिना पुछेर रुखको छायाँ मुनि रोकिएँ। 
भित्तामा अडिएर फर्की तलको बाटो नियाल्दै गएँ 
आँखा यी भरिए बडो कठिन भो त्यो जिन्दगी सम्झिएँ। 
**
आँखा चिम्म गरी उठेर बलले सुस्ताउँदै तापले  
लागें चढ्न पहाडको बिकटमा एउटा ठूलो आशले।
थाकेको अझ भान छैन मनमा बाटो धेरै जानु छ 
हिंड्दै खोंच,पहाडको वरिपरी यो जिन्दगी लानु छ!
**
(नोट: यो कविता शार्दूल बिक्रिडीत छन्दमा लेखिएको छ, जसमा हरेक लहरमा १९ अक्षर हुन्छन्। यो जीवनको दु:ख-सुखको कथा भए पनि  भानुभक्तीय रामायाणको भाका हाली पढे मीठो सुनिन्छ। )    

जुन १४, २०१५ 
आन आर्बर, मिचिगन