चरीको विलाप

शिकारीको झम्टा तन बीच परेथ्यो जब अनि 
चरी बोल्यो चीँ चीँ गरीकन कठै!व्याकुल बनी। 
म मर्ने बेला भो तर मनुज! तिम्रो मनुजता 
कता भाग्यो,त्यस्को भरसक गरे है तिमी पता।। 
**
दुवै भाले पोथी हरबखत पालो गरी गरी 
लगिदिन्थ्यौं चारा बिकल बचराको मुख भरी।  
अकेली सुत्केरी!अब शिवहरे दीन बिचरी 
गुजारा गर्ली त्यो कसरी टुहुरा पालन गरी?
** 
न सक्छौ यो आँशु टप टप टिपी चप्प पिउँन
न सक्छौ मासुले दिनभर अघाएर जीउँन। 
न सक्छौ यो भुत्ला लिइकन कुनै बस्त्र सिउँन 
चुँड्यौ ब्यर्थै मेरो मनुज! तिमीले जीवन किन?
** 
न चाँडो  जाने भो सहज सित यो प्राण पवन
न सक्छु यो बाधा सहन अथवा शान्त रहन। 
न थामिन्छन् आँशु न त छ अरु क्यै जीवन गति
कठै कस्तो पापी कति कुपित औ क्रुर नियति।। 
**
दया हो पृथ्वीको अति चहकिलो पारसमणी 
दया नै हो कालो भव जलधीको मुख्य तरणी। 
दया त्यस्तो त्यागी मनुज!किन हिंसा तिर झुक्यौ?
म मर्ने हुँँ मर्छु, तर तिमी नराम्रो सित चुक्यौ।। 
**
(कवि शिरोमणी लेखनाथ पौड्यालद्वारा रचना गरिएको यो कविता शीखरिणी छन्दमा छ। )